Dromen waarmaken

Ons brein is geprogrammeerd voor comfort. Dat begon al in onze jeugd, ontzorgen, pamperen, ouders die als een helikopter boven je hebben gehangen; als er maar niets misging. Onze ziel daarentegen, die hunkert naar een beetje chaos, naar het onverwachte, naar niet weten waar je ’s avonds slaapt of er überhaupt iets van slapen komt. Sommigen peinzen er niet over om uit die comfortzone te komen. Voor hen is het onverwachte de hel. Zekerheid, controle, precies dat beleven als de dag ervoor, de weken en maanden daarvoor. Niks mis mee, maar voor hen organiseren wij geen off the Grid 4x4-reizen.

Het valt me op dat mij de laatste tijd best vaak wordt gevraagd, ‘welke volgende trip heb je op de planning.’ Dan roep ik een mooie bestemming die in mijn agenda staat en zie ik het enthousiasme op de gezichten van die mensen. Velen dromen, slechts sommigen maken hun dromen waar. Ik begrijp daar niks van. Niet om iedereen die dit leest nou perse mee te krijgen op één van onze reizen. Maar als je ergens over fantaseert, over doorzetten, verre bestemmingen, avontuur, beleven, dan móet je dat toch aangaan. Feitelijk ben je het aan jezelf verplicht; een deel van je roept, het andere deel hoeft alleen maar te reageren.

Dromen is veilig, risicoloos, kost niks. Ga je wel met ons mee, dan neem je een zeker risico. Maar eigenlijk weet je al dat als je je levensdraaiboek overboord kiept er een last van je schouders valt. Gooi je het dagelijkse schema in de prullenbak, dan ontstaat er allerlei ruimte voor nieuwe dingen, onverwachte ontmoetingen met bijzondere mensen, eten waarvan je niet wist dat het bestond, uitzichten die je alleen uit documentaires kent. Een mooi voorbeeld daarvan is de reis die ik met Martine en Jort, onze Off the Grid 4x4 cameraman, maakte in Argentinië. Een van de laatste etappes van onze trip, waar we ‘In het spoor van de Inca trails’ in het noorden van het prachtige Zuid-Amerikaanse land uitzette. We hadden die dag genoeg gereden, veel gezien, routes samengesteld, en kletsten wat over het hotel waar we naar toe onderweg waren – een fantasie over koude biertjes en een vette steak. Totdat onze Toyota pick-up plotseling enorm begon te zwabberen. Ik reed zelf, nogal stevig door, over de verlaten gravelweg. Het was duidelijk, een lekke linker achterband. Dus reservewiel erom, tien minuten later weer op pad. Niks aan de hand.

Tot we een half uurtje later in El Peñon aankwamen, onze overnachtingsplek. Een klein woestijnstadje, hoog gelegen, lemen huisjes, niet echt de plek waar je gemakkelijk een Kwikfit vindt, laat staan een band in de maat 265/65 R17, want zonder reservewiel roadtrippen is onverstandig. Wat bleek, een ruige Argentijn had in de loop der jaren oude banden verzameld, van gecrashte auto’s en van wrakken, en op een stapel achter zijn gegooid. Tussen die stapel zat ‘onze maat’, weliswaar amper profiel er nog op, maar wel de band die we zochten. Paar tientjes vroeg hij voor het oude rubber. Daarna op zoek naar een iemand die de band om onze velg kon krijgen. Lastig, zo ’s avonds laat, maar ook die vonden we; ladderzat en stijf van het kauwen op cocabladeren, onverstaanbaar pratend, zelfs voor onze Spaans sprekende Martine, groot en vol met verweerde tatoeages. Gewaagd? Dat leek het, maar de kerel was vriendelijk, vroeg een fooi voor de klus en zette uiteindelijk zelfs het wiel onder onze Toyota. Een avontuur waar Martine en ik het nog wel eens over hebben als we ’s avonds ver weg genieten van een lokaal drankje. Op avontuur zijn: het ene moment maak je druk over wat je denkt te gaan eten, het volgende moment sta je in het donker op een uitdagende plek met een vreemd type een band te verwisselen. Precies dat!