De motorkap als eettafel

Ruig

Georgië is ruig. Ongelofelijk ruig. Hier vind je geen strakgetrokken fietspaden of keurig geverfde belijning, maar wegen waarvan je denkt: is dit nou een officieel karrespoor of een opgedroogde rivierbedding? En het antwoord is meestal: allebei. Prachtig. Dit is precies de reden waarom we hier zijn met Off the Grid. De 4x4 moet hier écht aan het werk. Geen marketingpraatjes, maar lage gearing, sturen op gevoel en hopen dat die modderstroom van gisteravond niet de héle pas heeft weggespoeld. Schetsend: toen we deze Off the Grid 4x4-bestemming gingen uitzetten, zijn we gestart met een Nissan SUV. Die kwam na een paar dagen rijden tamelijk lamlendig de Tusheti-regio uit. Bumper stuk, de schokdempers hadden hun beste tijd erop zitten; deze roadtrip is niet geschikt voor SUV’s, hier in de Kaukasus is alleen plek voor 4x4’s.

Off the Grid en terug in de tijd

De Albano-pas. Dat is geen weg, dat is een overlevingstocht van zeven uur slingeren, klimmen en klauteren naar de top. Beneden in het dal glanst de zon op de motorkap. Naarmate de hoogtemeters oplopen, verdwijnen de bomen, wat overblijft is een soort fluwelen, groen tapijt dat over de reusachtige bergtoppen ligt gevouwen. Totdat je de drieduizend meter passeert. Dan grijpt de kou je naar de keel, ligt er ineens sneeuw en kijk je in gapende afgronden. Op je telefoon verschijnen de eerste kruisjes. Nul bereik. Helemaal niks. Je bent los van de wereld, overgeleverd aan de techniek van je auto. En geloof me, dat geeft een heerlijk gevoel.

Georgië is een vat vol tegenstrijdigheden: als we na drie dagen Tusheti-vallei de Kaukasus tijdelijk verlaten, rollen we zo een tijdmachine in. Het landschap verandert van groene moshellingen in een decor dat zó uit Discovery Channel lijkt te zijn weggelopen. We rijden door spookachtige mijnstadjes waar de roestige kabelbanen uit het Sovjettijdperk nog stilzwijgend over de vallei bungelen. De betonnen appartementen liggen in puin, maar op de weg rijden ze nog volop: Lada Niva’s en oude Volga’s. Tientallen jaren oud, rammelend aan alle kanten, maar die dingen blijven maar gáán. Werkelijk onverwoestbaar. En net wanneer je denkt dat je in de totale verlatenheid bent beland, word je ingehaald door de Georgische realiteit. Gastvrijheid is hier namelijk geen keuze, het is een religie. Je parkeert de auto in een afgelegen bergdorpje als Dartlo of Omalo – plekken die in de winter overigens totaal onbereikbaar zijn – en voor je het weet word je door een wildvreemde familie naar binnen getrokken. Je verstaat elkaar totaal niet. Binnen een kwartier staat de houten keukentafel zó vol met eten dat de poten bijna doorbuigen. Schalen vol met Katsjapoeri – dat goddelijke, loodzware brood druipend van de gesmolten kaas – vers geoogste honing, tomaten die nog echt naar tomaat smaken en natuurlijk een flinke karaf lokale wijn. Want dacht je dat ze hier gisteren pas zijn begonnen met wijn maken? Welnee, ze doen het hier al 8000 jaar. Het is eenvoudig, het is puur en ja, je komt gegarandeerd een paar kilo aan tijdens zo’n reis. Maar dit is wel waar het om gaat. Dit is herinneringen maken. Georgië: een land dat met recht een paradijs wordt genoemd. Of zoals de locals zeggen: God hield dit stukje grond eigenlijk voor zichzelf, maar hij was in een goede bui en gaf het aan de Georgiërs. En geef hem eens ongelijk. Wat een waanzinnige plek.